Pieter Heine, 1982, Krommenieër in hart en nieren groeide als kind op in het landschap tussen weiland, dorpsgezicht en kringloopwinkel.
Ingenieur van beroep maar met een creatieve grondslag. Struinend tussen grashalm, gelooide dierenhuiden en toverlantaarn, heeft de basis gevormd fascinatie voorbij te gaan en te graven naar de oorsprong. Tekenen, schrijven, schilderen, vastleggen in tijd, tot aan een momentopname die zich niet laat herhalen.
“Mijn echte eerste camera kan ik niet meer voor me halen in een kinderslaapkamer vol bergen onderdelen, maar mijn eerste werkende camera was die van mijn vader”.
Waar de wereld met een razend tempo vooruit holt, kan een foto een maatslag zijn van het ritme. Visueel. Hoe kijk jij hier naar? Wat zie jij? Zou je het anders willen zien? En, wat zou je daar dan aan willen veranderen en kun je hier dan wat aan veranderen?
Wat is jouw invloed om je heen? Voeg je iets toe? Laat je expres iets weg? Doet het je iets? Of doet het je niets?
Terug naar de basis. Terug naar het mechanisme. Willen weten wat de raderen doen draaien of vastlopen. Forceren of smeren. Provoceren of harmonieus verzoenen. Pieter zijn werk valt lastig in 1 kader te plaatsen omdat voor hem er simpelweg te veel te ontdekken valt, maar de rauwe randjes opzoeken mag hij graag.
Een knipoog naar de wereld, het andere oog door de camera.