Tanja ten Wolde (1972) woont en werkt in het uiterste puntje van de Betuwe, waar de rivieren samenkomen en het landschap altijd in beweging is. Misschien is dat waarom zij zich zo thuis voelt in verhalen die verschuiven, in beelden die niet in één oogopslag te vangen zijn.
Voordat Ten Wolde illustrator en beeldend kunstenaar werd, stond ze in de rechtszaal als strafpleiter. Dat lijkt een grote sprong, maar voor haar is het dezelfde beweging in een ander medium. Toen schilderde ze met woorden: ze luisterde naar mensen, naar hun intenties, hun stiltes, hun rafelranden. Ze probeerde zichtbaar te maken wat niet meteen te zien was. Nu doet ze dat met lijnen, kleuren en lagen. Van woord naar beeld maar altijd een verhalenverteller.
Ten Wolde werkt met een mix van technieken en materialen, waardoor een illustratie lang niet altijd een tekening hoeft te zijn. Aan schetsen doet ze nauwelijks: ze begint gewoon en laat de fantasie bepalen waar het beeld heen wil.
De honger naar experimenteren in stijl en materiaal zie je zeker nog terug in haar werk:
- expressieve verhalende prenten waarin gevoel voor perspectief en verhoudingen vrolijk wordt genegeerd;
- merkwaardige portretten vol karakter en humor;
- abstracte landschappen en collagewerken die door de gelaagdheid aanvoelen als een magische kijkdoos.
Haar composities zijn eigenzinnig, ‘een beetje vreemd maar wel lekker’. Kunst met een creatieve knipoog. Mensen staan centraal, in alle gedaanten en situaties, zelfs wanneer ze net dieren lijken.
De illustratieve prenten van Ten Wolde zijn kleurrijk, vol fantasie en kun je zien als onvertelde sprookjes. Haar meer abstracte werk komt uit dezelfde bron: een zoektocht naar wat er onder de oppervlakte leeft. Laag over laag bouwt Ten Wolde aan beelden die ademen, die ruimte laten voor de kijker om weg te dromen en zelf betekenis te vinden. Haar expositie draagt dan ook niet voor niets de titel: “Wat je bedenkt kan bestaan”.
In haar werk mag je dwalen. Je mag ontdekken wat er gebeurt tussen de lijnen, in de schaduwen, in de kleine details die pas later oplichten. Zelf zegt ze hierover: “Ik geloof dat kunst niet vertelt wat je moet zien, maar hoe je kunt kijken”.
Tijdens haar expositie in Zaansgroen nodigt deze kunstenaar bezoekers uit om even uit de snelheid te stappen — zeker in het weekend waarin de F1 motoren iets verderop in Zandvoort voor de laatste keer brullen. Haar werk is een tegenhanger van dat tempo: een plek waar je kunt landen, vertragen, en misschien zelfs een verhaal kunt vinden dat nog niet verteld is.